Mały Człowiek i jedno ziarno

#24 Mały Człowiek i jedno ziarno

Pewnego wiosennego dnia Mały Człowiek przyszedł do ogrodu, w którym również wszyscy mieli coś posadzić. Jedni dostali garście nasion, a inni małe cebulki, które też pachniały ziemią. Mały Człowiek dostał jedno ziarno. Położył je na dłoni. Było tak małe, że prawie nie było go widać.

– Tylko tyle? – zapytał.

– Tyle masz na początek – odpowiedział Ogrodnik.

Mały Człowiek rozejrzał się dookoła.


Jedni siali już całe rzędy kwiatów. Inni układali cebulki w równych odstępach. Wszyscy mieli zajęte ręce, wiedząc, co robić. On miał tylko jedno ziarno, które schował do kieszeni, odchodząc na skraj ogrodu. Przez kilka dni nosił je przy sobie. Czuł pod palcami twardą łupinkę. Czasem wyjmował ziarno i patrzył na nie z niechęcią.

– Z jednego ziarna nic wielkiego nie wyrośnie – mruczał.

Pewnego popołudnia zobaczył przy ścieżce zmęczoną pszczołę. Krążyła nad pustymi grządkami, zaglądała pod liście i do kwiatów, które także się jeszcze nie otworzyły. Nie znalazła niczego i usiadła na kamieniu.

Mały Człowiek popatrzył na swoje ziarno.


– Nie wiem, czy potrafisz mnie uszczęśliwić – powiedział cicho.

– Ale może warto spróbować.

Wykopał mały dołek, położył w nim ziarno, a także przykrył je ziemią. Potem podlał to miejsce wodą z konewki. Następnego dnia nic się nie wydarzyło. Ani kolejnego. Mały Człowiek zaglądał do ziemi. Czekał. Czasem myślał, że ziarno zniknęło. Czasem chciał je odkopać i sprawdzić, czy jeszcze tam jest. Ogrodnik powiedział mu:

– Nie wszystko, co rośnie, od razu widać.

Po kilku dniach Mały Człowiek zauważył zielony listek.


Był cienki i trochę krzywy. Mimo to nie odwrócił się od niego. Podlał ziemię i zostawił mu miejsce na słońce.
Mijały kolejne dni. Listek rósł. Pojawiła się łodyżka, a na niej pąk, z którego rozchyliły się płatki żółtego kwiatu. Tego dnia wróciła pszczoła. Przysiadła na kwiecie i na chwilę przestała machać skrzydełkami.

Mały Człowiek patrzył na nią w milczeniu.


Wokół nadal rosły całe rzędy kwiatów. Jego kwiat był tylko jeden. Ale właśnie na nim odpoczywała pszczoła.
Wtedy pomyślał, że nie każde dobro musi zaczynać się od pełnych dłoni. Czasem zaczyna się od jednego ziarna, któremu ktoś dał miejsce, wodę i trochę czasu. Nie miał pełnych dłoni. Miał jedno ziarno i odwagę, by je posiać.

Zdjęcie wygenerowane przez SI

Podobne wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *