#23 Mały Człowiek i festiwal żywych

W Dzień Wszystkich Świętych Mały Człowiek poszedł na cmentarz. Świeciło słońce. W jego blasku wszystko było wyraźne i bliskie, a zarazem tak odległe, jakby między żywymi a zmarłymi rozciągała się przestrzeń, której nie dało się też pokonać żadnym krokiem.

Mały Człowiek patrzył na ludzi.


Na eleganckie płaszcze, starannie dobrane buty oraz fryzury ułożone na tę okazję. Na znicze ustawione w równych rzędach i kwiaty, które miały również pokazać, kto pamięta najlepiej. Słyszał także rozmowy.

– Widzisz, jak przyszła ubrana?

– Tyle zniczy postawili, a przez cały rok nawet nie zaglądali.

– A tamci to chyba zapomnieli o grobie.

Mały Człowiek patrzył na nagrobki i na stojących przy nich ludzi. Zobaczył festiwal ubrań i festiwal oceniania zmarłych przez żywych. Chciał krzyknąć, że tak nie powinno być, bo ci, których już nie ma, nie mogą odpowiedzieć. Nie mogą opowiedzieć, jak wyglądały ich ostatnie miesiące. Nie mogą wyjaśnić, dlaczego ktoś nie zdążył przyjechać, nie miał pieniędzy na kwiaty albo nie potrafił stanąć przy grobie bez bólu. Chciał powiedzieć, że pamięć nie potrzebuje eleganckiego płaszcza ani równego rzędu zniczy. Otworzył usta. Nic z nich nie wyszło. Coś stanęło mu w gardle. Żal? Bezsilność? A może wszystkie słowa, które przez lata nie znalazły właściwego miejsca.

Mały Człowiek odwrócił się od tłumu.


Pomyślał o tych, których nosi w pamięci, choć nikt nie widzi tego po jego ubraniu. Myślał o ludziach, których życie zakończyło się zbyt wcześnie, by zdążyli powiedzieć wszystko, co chcieli. Potem położył na grobie jeden liść, który spadł z drzewa. Nie wyglądał odświętnie. Nie miał wstążki ani ceny. Był tylko małym znakiem, że ktoś na chwilę przystanął i pomyślał o drugim człowieku.

Zdjęcie wygenerowane przez SI

Podobne wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *