Skąd w nas potrzeba urządzania drugiego człowieka?
Kto, twoim zdaniem, ma teraz lepiej? Ta, która właśnie wrzuciła zdjęcie z wakacji? Także ten, który dostał awans? Kobieta ze sceny, która się uśmiecha, prowadzi kolejną konferencję i wygląda, jakby wszystko miała poukładane? A może ktoś, kto ma większy dom, lepszą pracę, spokojniejsze dzieci, więcej pieniędzy, czasu albo też po prostu bardziej fotogeniczne życie? Tylko skąd wiesz, jak naprawdę wygląda jego dzień?
Widzisz fragment. Dopowiadasz resztę
Media społecznościowe nauczyły nas oglądać cudze życie w kawałkach. Zdjęcie, film, sukces, podróż, uśmiech, awans, konferencja, kwiaty, kolacja, dziecko z medalem. Czasem działa to w drugą stronę. Dramat, rozstanie, choroba, kryzys, konflikt. Najlepiej sprzedają się skrajności. Nie pokazujemy każdego zwyczajnego wtorku. Tego, że rano nie chciało nam się wstać. Siedzenia godzinę nad dokumentem, a i tak nic nie wyszło. Gotowania zupy, robienia prania, odebrania trzech telefonów. Właściwie nic ciekawego się nie wydarzyło. Nie pokazujemy nudy, ciszy i przeciętności. A przecież właśnie z nich składa się ogromna część życia. Sam problem zaczyna się wtedy, kiedy z kilku zdjęć i kilku zdań zaczynamy budować sobie pełny obraz drugiego człowieka:
Nie wiesz. Wiesz tylko tyle, ile zobaczyłeś.
Cudze buty zwykle dobrze wyglądają z daleka
Piszę o tym, bo od czasu do czasu dostaję dość dziwaczne wiadomości. Jaka powinnam być i jak się zachowywać. Co wypada, a czego nie wypada. Co powinnam mówić, jak wyglądać, czy też wskazówki jak prowadzić spotkania. Nie będę ich przytaczać, ponieważ one nie zasługują na tyle miejsca. Zatrzymało mnie za to coś zupełnie innego. Skąd w nas taka potrzeba urządzania drugiego człowieka? Dlaczego nie wystarcza nam zwyczajnie powiedzieć:
„To nie jest moje”?
Musimy jeszcze przekonać drugą osobę, że powinna być inna. Bardziej taka, jaką sobie dla niej wymyśliliśmy. Tylko… po co?
Ja już wiem, kim chcę być
Jestem, jaka jestem. Nie zamierzam tworzyć osobnej wersji siebie na konferencję, do pracy, internetu i jednej na spotkanie przy świątecznej scenie. Niezależnie od tego co robię, zapraszam publiczność do wspólnego działania, najważniejszy pozostaje dla mnie kontakt. Lubię być blisko ludzi i słuchać tego co mają do powiedzenia. Patrzeć, jak reagują. Wyłapywać moment, kiedy sala zaczyna żyć. Czasem jedno spojrzenie, uśmiech czy podniesiona ręka mówi więcej niż przygotowany wcześniej scenariusz. Wtedy wiem, czy iść dalej, zatrzymać się albo zadać pytanie. Odpuścić żart albo właśnie teraz powiedzieć coś mocniej. Chcę też prowadzić spotkania z ludźmi, nie obok nich. Kiedy widzę, że słowa docierają, że ktoś kiwa głową, ktoś się uśmiecha, ktoś nagle zaczyna słuchać inaczej, czuję, że jesteśmy tam razem. I tego nie zamienię na poprawność, która sprawi, że przestanę siebie poznawać.
Nie każdy musi mnie lubić
To zdanie kiedyś mogło być dla mnie trudniejsze. Dziś nie. Nie każdy musi mnie lubić. Tego w jaki sposób mówię. Mojego poczucia humoru, energii i sposobu prowadzenia spotkań. Tego, że czasem po prostu schodzę ze sceny, rozmawiam z ludźmi i nie zawsze jestem wystudiowana i idealnie przewidywalna. I wiecie co? To jest w porządku. Dojrzałość polega na tym, żeby wiedzieć, kim się jest, co jest ważne oraz gdzie kończy się gotowość do zmiany. Nie na przekonywaniu wszystkich do siebie i spełnianiu cudzych oczekiwań. Mogę również przyjmować krytykę, uczyć się czegoś nowego i po spotkaniu pomyśleć: „Tobota, tutaj mogłaś zrobić to lepiej”. Robię to częściej, niż mogłoby się wydawać. Ale informacja zwrotna jest czymś innym niż projektowanie komuś osobowości.
Zanim pomyślisz: „ja chciałabym mieć jej życie”
Nie chcesz, bo go nie znasz. Widziałeś zdjęcia, fragmenty oraz historie, które ktoś zdecydował się opowiedzieć. Nie widzisz ceny niektórych decyzji ani wszystkich porażek. Nie dowiesz się co dzieje się po zamknięciu laptopa, zejściu ze sceny albo zamknięciu drzwi domu. Tak samo inni, nie będą wiedzieć wszystkiego o tobie, twoim życiu. Może warto przez chwilę zostać przy własnym. Zapytać przy okazji siebie: Czy naprawdę chcę życia tej osoby? Czy chcę tylko tego jednego fragmentu, który właśnie zobaczyłam? A może wcale nie potrzebuję cudzego życia? Może potrzebuję tylko uważniej popatrzeć na swoje. Ja zostaję przy swoim. Ze sceną, ludźmi, emocjami, błędami, dobrymi dniami i tymi kompletnie zwyczajnymi.
I zostaję Tobotą.
Jeśli masz na mnie inny pomysł i nie odpowiada ci jaka jestem, to w internecie jest na to proste rozwiązanie. Możesz kliknąć „przestań obserwować”. Naprawdę możesz.
