„Bajka o Przemocku” — opowieść, która uczy mówić o przemocy (i daje narzędzia dorosłym)

Chodzi mi po głowie książka, która pomaga rozmawiać o trudnościach.

Od miesięcy noszę w sobie pomysł na bajkę o przemocy dla dzieci. Nie po to, by straszyć. Po to, by nauczyć języka emocji, granic i proszenia o pomoc. Żeby dziecko mogło powiedzieć: „boję się”, „nie chcę”, „potrzebuję wsparcia” — a dorosły wiedział, jak odpowiedzieć.

Pierwsza próbka tej opowieści już zaistniała: „Bajka o Przemocku” w „Małych Charakterach”. To trop, którym chcę pójść dalej — w stronę książki z narzędziownikiem dla rodziców i nauczycieli. Zobacz próbkę w Małych Charakterach: https://www.malecharaktery.pl/artykul/bajka-o-przemocku

Dla kogo?

• dla dzieci w młodszych klasach szkoły podstawowej (1–3) i wczesnych klasach 4–6,
• dla dorosłych, którzy szukają prostych, bezpiecznych sposobów rozmowy o trudnych rzeczach: przemocy rówieśniczej, wyśmiewaniu, cyberprzemocy, „złych żartach”, sekretach, które bolą.

Co będzie w książce?

• Opowieść o Przemocku — metaforyczny bohater, który rośnie, gdy milczymy, i maleje, kiedy mówimy głośno, prosimy o pomoc i stawiamy granice.
• Rozdziały-emocje: strach, wstyd, złość, bezradność — opisane językiem dziecka, z przykładami z życia.
• Scenki i dialogi: „co powiedzieć koledze”, „jak zareagować na hejt”, „co zrobić, gdy ktoś mnie popycha”.
• Narzędziownik dla dorosłych:
  • pytania otwierające rozmowę („Widzę, że jest Ci trudno… opowiesz mi?”),
  • mini-scenariusze (krok po kroku: zatrzymaj – nazwij – zdecyduj – poproś o pomoc),
  • karty do druku: „Mapa Wsparcia”, „Termometr uczuć”, „Moje bezpieczne ‘STOP’”,
  • lista sprawdzonych miejsc pomocy (telefon, online, lokalnie).

Jak rozmawiać z dzieckiem — 5 prostych zdań

1. „Widzę, że coś Cię martwi. Jestem obok.”
2. „Twoje uczucia są ważne. Możesz je nazywać.”
3. „Masz prawo powiedzieć ‘nie’ i ‘stop’.”
4. „Zrobimy plan bezpieczeństwa — razem.”
5. „Zawsze możesz do mnie wrócić, o każdej porze.”

Po co ta książka?

Bo przemoc karmi się milczeniem. Bo wiele dzieci nie zna słów, którymi można poprosić o pomoc. Bo dorośli często boją się „powiedzieć za dużo” albo „zrobić to nie tak”. Chcę dać Wam opowieść, która otwiera i narzędzia, które prowadzą.

Wasz głos jest ważny

• Jakie tematy koniecznie powinny się w niej znaleźć (np. hejt na czacie, wykluczanie, zdjęcia wrzucane bez zgody, „sekrety” dorosłych)?
• Wolicie wersję drukowaną, czy e-book + karty do druku?

Napiszcie do mnie o swoich potrzebach – agnieszka@tobota.pl

Ta książka ma rosnąć z Waszych pytań i doświadczeń.