#7 Bajka o Małym Człowieku i Drugich Skrzypcach

W pewnym mieście, w którym wszystko miało swój rytm, działała Orkiestra Spraw Ważnych.
Nie była to zwykła orkiestra. Grała wtedy, gdy ktoś potrzebował odwagi, wsparcia albo nadziei.
Na jej czele stała Dyrygentka.
Nie zawsze widoczna. Często zmęczona. Zawsze odpowiedzialna.
To ona znała całą partyturę.
Obok niej siedział Muzyk Drugich Skrzypiec.
Bardzo zdolny. Uważny. Oddany.
I bardzo cichy… przynajmniej na początku.
Drugie skrzypce wiedzą wszystko.
Słyszą więcej. Widzą więcej.
Ale rzadko ktoś patrzy właśnie na nie.
Pewnego dnia Muzyk pomyślał:
„A co, jeśli to ja powinienem stać z przodu?”
Najpierw była tylko myśl.
Potem lekkie ukłucie.
Potem coś, co zaczęło rosnąć.
Gdy ktoś chwalił Dyrygentkę, w jego środku robiło się ciasno.
Gdy ktoś dziękował za koncert, słyszał tylko: „to nie o mnie”.
Zaczął grać głośniej.
Czasem nie w tym momencie.
Czasem nie tę nutę.
Orkiestra zaczęła się gubić.
Dyrygentka to widziała.
Nie od razu zrozumiała.
Bo była zajęta tym, żeby wszystko się nie rozpadło.
Aż pewnego dnia przerwała próbę.
– Słyszę, że coś w tej muzyce się zmieniło – powiedziała spokojnie.
– I to nie są nuty. To są emocje.
Muzyk Drugich Skrzypiec długo milczał.
Bo trudno jest przyznać, że w środku gra zazdrość.
– Ja też chcę być słyszany – powiedział w końcu.
– Nie tylko potrzebny. Widoczny.
W sali zrobiło się cicho.
Dyrygentka odłożyła batutę.
– Drugie skrzypce nie są „drugie” dlatego, że są mniej ważne – odpowiedziała.
– Są drugim głosem, bez którego pierwszy nie ma sensu.
Zrobiła pauzę.
– Ale jeśli grasz z miejsca zranienia, zamiast z miejsca sensu… orkiestra tego nie uniesie.
Muzyk spuścił wzrok.
Po raz pierwszy ktoś nazwał to, co w nim rosło.
Nie został odsunięty.
Nie został ukarany.
Został zobaczony.
Od tego dnia orkiestra grała inaczej.
Nie ciszej. Nie głośniej.
Bardziej uczciwie.
A Muzyk Drugich Skrzypiec zrozumiał jedną rzecz:
Nie trzeba stać z przodu, żeby mieć znaczenie.
Ale trzeba wiedzieć, po co się gra.